Ik heb net een heel intense ademwerksessie achter de rug.

Zo'n sessie waarin je op een bepaald moment niet meer bezig bent met denken of begrijpen, maar waarin er van alles naar boven komt. Herinneringen. Gevoelens. Oude pijn. Maar soms ook inzichten.

En één gedachte bleef heel sterk bij mij hangen:

We worden niet geboren met alle patronen die we later in ons leven meedragen.

We beginnen ons leven bijna als een wit blad. Daarna worden we gevormd. Door onze ouders, onze grootouders, onze omgeving, wat we meemaken en misschien zelfs door patronen die al generaties lang worden doorgegeven.

Tijdens mijn ademwerksessie moest ik denken aan narcistisch gedrag.

Ik heb dat zelf ervaren in een vorige relatie.

Op een bepaald moment zei mijn toenmalige partner tegen mij:

"Ik ben bij jou gebleven voor mijn gemak."

Die woorden zijn me bijgebleven.

Ik had in die relatie ook ervaren hoe mijn wereld steeds kleiner werd. Hoe contacten met vrienden en hobby's moeilijker werden en hoe ik mezelf stukje bij beetje leek kwijt te raken.

Lange tijd heb ik vooral gekeken naar wat zij mij had aangedaan.

Maar tijdens mijn ademwerksessie kwam er iets anders.

Zij is meer dan haar gedrag.

Ook zij heeft een geschiedenis. Een opvoeding. Ouders en grootouders. Dingen die zij heeft meegemaakt en patronen die misschien al lang vóór haar bestonden.

En ergens voelde ik: 

Niet omdat alles wat gebeurd is daardoor plots goed wordt. Niet omdat schadelijk gedrag geen gevolgen heeft. En ook niet omdat je alles moet aanvaarden.

Vergeving betekent voor mij niet hetzelfde als goedkeuring.

Onlangs vertelde een vriendin me dat ze anderhalf jaar een relatie had gehad met een man bij wie ze heel sterk narcistisch gedrag had ervaren.

Mijn eerste gedachte was bijna:

"Mijn broeder… wat heb jij gedaan? Hoe kon je iemand zo behandelen?"

Maar tijdens mijn ademwerksessie kwam opnieuw die andere vraag:

Wat is er met jou gebeurd waardoor je zo bent gaan leven?

Dat verandert niets aan de verantwoordelijkheid die iemand draagt voor zijn gedrag.

Maar het verandert misschien wel de manier waarop we kijken.

Achter gedrag zit een mens.

Achter controle kan angst zitten.

Achter manipulatie kan onzekerheid zitten.

Achter een muur kan een oude wonde zitten.

En tegelijkertijd moeten we onze eigen grenzen bewaken.

Want wanneer je in een relatie terechtkomt waarin je gecontroleerd, gemanipuleerd of geïsoleerd wordt, kan het ongelooflijk moeilijk zijn om daaruit te stappen.

Dat heb ik zelf ervaren.

Je kunt zo verstrikt raken dat je op een bepaald moment niet meer goed weet wat normaal is. Of waar jijzelf gebleven bent.

En dan kan er een moment komen waarop je voelt:

Tot hier.

Hier ligt mijn grens.

Soms kun je die grens zelf trekken. Soms lukt dat niet.

En dan is hulp zoeken geen zwakte.

Praat met een vriend.

Met familie.

Met iemand die je vertrouwt.

En wanneer dat netwerk er niet is, of wanneer je merkt dat je er alleen niet uit geraakt, zoek professionele hulp.

Maar verlies jezelf niet.

Blijf leven.

Ga voluit in het leven.

We krijgen hier maar een beperkte tijd. Een bijzondere reis die ons cadeau wordt gedaan en waarvan niemand weet hoe lang ze duurt.

Dus geniet.

Van een gesprek.

Van een aanraking.

Van de natuur.

Van dansen.

Van stilte.

Van iemand graag zien.

Van gewoon even bestaan.

Het leven kan ontzettend snel veranderen.

Misschien is dat wel wat mijn adem mij vandaag opnieuw heeft laten voelen:

kijk voorbij het gedrag, maar vergeet onderweg jezelf niet.

Ik zie jullie graag.

Ik hou van jullie.

Eric